ปฏิรูปคุ้มครองผู้บริโภคชี้ต้องอยู่ในรธน.-คุมสินค้าปลอดภัย

ข่าวสด (กรอบบ่าย) ฉบับวันที่ 01 พฤษภาคม พ.ศ. 2558
ภก.วิทยา กุลสมบูรณ์ รองประธานคณะกรรมาธิการปฏิรูประบบคุ้มครองผู้บริโภค และรองประธานกรรมการ ด้านสาธารณสุข สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ เปิดเผยว่า การปฏิรูประบบคุ้มครองผู้บริโภค ถือเป็นหนึ่งในการปฏิรูป 50 ด้าน โดยให้บรรจุมาตราที่เกี่ยวกับการปฏิรูปการคุ้มครองผู้บริโภค ในภาคที่ 4 การปฏิรูปเพื่อลดความเหลื่อมล้ำและสร้างความเป็นธรรม หมวดที่ 2 ส่วนที่ 2 การปฏิรูปด้านต่างๆ ดังนี้ คือการขับเคลื่อนให้เกิดองค์กรคุ้มครองผู้บริโภค ที่เป็นอิสระตามที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ ให้มีกฎหมายให้ ผู้บริโภคได้รับการคุ้มครองสิทธิที่ชัดเจน การ บูรณาการการปฏิรูประบบคุ้มครองผู้บริโภค
ภก.วิทยากล่าวต่อว่า โดยให้มีกลไกหลักประกันด้านความปลอดภัยของสินค้าและบริการ โดยเฉพาะความปลอดภัยของอาหาร และจัดให้มีระบบหรือกลไกคุ้มครองผู้บริโภค ตามหลักการป้องกันล่วงหน้า หรือลดผล กระทบจากกรณีที่คาดหมายได้ล่วงหน้า และจัดให้มีกองทุนเพื่อชดเชยหรือเยียวยาความเสียหายเบื้องต้น ให้แก่ผู้บริโภคจากสินค้าหรือบริการที่ไม่ปลอดภัย นอกจากนี้ในการปฏิรูปด้านสาธารณสุข มาตรา 294 เสนอให้เพิ่ม (6) ผลักดันกฎหมายและนโยบายสาธารณะเพื่อคุ้มครองปัจจัยเสี่ยงทางสุขภาพ เช่น ร่างพ.ร.บ.ควบคุมผลิตภัณฑ์ยาสูบ เป็นต้น และประกาศควบคุมสินค้าที่ไม่ปลอดภัย เช่น อันตรายจากโฟมหรือมีน้ำมัน แร่ใยหิน และอันตรายจากสารเคมีทางการเกษตร เป็นต้น ทั้งนี้ ในการขับเคลื่อนเรื่องปฏิรูปในภาค 4 เพื่อสร้างความเข้มแข็งของพลเมือง

Advertisements
โพสท์ใน อาหารปลอดภัย | ติดป้ายกำกับ

สธ.เร่งวางระบบคุ้มครองสุขภาพปชช.ในพื้นที่ฮอตโซน30จังหวัด

แนวหน้า ฉบับวันที่ 01 พฤษภาคม พ.ศ. 2558
นายแพทย์สมศักดิ์ ชุณหรัศมิ์ รัฐมนตรี ช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข และคณะ ติดตามสภาพปัญหาสุขภาพประชาชนที่ อ.เมือง และอ.วังสะพุง ที่ได้รับผลกระทบจากอุตสาหกรรมเหมืองแร่ทองคำ จากนั้นเดินทางไปตรวจเยี่ยมชุมชนรอบเหมืองแร่ทองคำ ซึ่งมีประชาชนอาศัยอยู่ 6 หมู่บ้าน 780 หลังคาเรือน ประชาชน 3,315 คน กล่าวว่า จากการตรวจเยี่ยมเหมืองแร่ทองคำที่จ.เลยในวันนี้ เพื่อวางระบบการป้องกันผลกระทบสุขภาพประชาชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ก่อนที่จะมีการทำเหมืองแร่ ที่ผ่านมา อาจจะยังไม่มีการดูแลอย่างเป็นระบบ ขาดข้อมูลสุขภาพและคุณภาพสิ่งแวดล้อม ข้อมูลจังหวัดเลย ในปี 2552 ตรวจพบแคดเมียมเกินค่ามาตรฐาน ในน้ำบาดาลที่ใช้ผลิตน้ำประปา จำนวน 3 บ่อ ขณะนี้ได้ปิดบ่อไปแล้ว ในน้ำผิวดิน ในหอยขม และปู ในลำน้ำห้วยเหล็กพบสารหนูเกินค่ามาตรฐาน ส่วนในลำน้ำห้วยผุกพบแมงกานีสเกินค่ามาตรฐาน ซึ่งสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดเลยได้ประกาศให้ประชาชนงดบริโภค หอยขมและปูจากแหล่งน้ำดังกล่าว พร้อมติดตามสุขภาพกลุ่มผู้ป่วยและผู้ที่มีโลหะหนักในเลือด ในปัสสาวะอย่างต่อเนื่องทุกคน
สำหรับมาตรการระยะยาว ได้ให้กรมอนามัยและกรมควบคุมโรค จัดทำแผนยุทธศาสตร์ออกแบบระบบเฝ้าระวังดูแลสุขภาพประชาชนในพื้นที่เสี่ยงที่จะได้รับมลพิษจากอุตสาหกรรมเหมืองแร่ และปิโตรเคมี รวมทั้งจากมลพิษทางอากาศ และเขตพื้นที่เศรษฐกิจใหม่ หรือเรียกว่า ฮอตโซน (HOT ZONE) ซึ่งมีประมาณ 30 จังหวัดทั่วประเทศ โดยจะมีระบบการเฝ้าระวังความ ผิดปกติใน คน สิ่งแวดล้อม น้ำ อากาศ ดิน อาหาร อย่างชัดเจน และให้ความรู้ที่ถูกต้องแก่ประชาชน รู้ทันปัญหา เพื่อเป็นข้อมูลในการตัดสินใจ และนำมากำหนดเป็นแนวทาง ปฏิบัติในระดับพื้นที่อย่างเป็นรูปธรรม มีระบบป้องกันที่รอบคอบและเป็นประโยชน์กับทุกฝ่าย ทั้งภาครัฐ และภาคเอกชน นอกจากนี้ ยังให้ประชาชนมีส่วนร่วมแก้ปัญหา โดยสำนักงานสุขภาพแห่งชาติ จะเป็นแกน หลักสำคัญเชื่อมโยงกลไกการมีส่วนร่วมของ ประชาชนในพื้นที่ในรูปของสมัชชาแห่งชาติ เป็นมติและเป็นธรรมนูญสุขภาพ ซึ่งทุกฝ่าย จะต้องยึดเป็นแนวปฏิบัติร่วมกัน ซึ่งเรื่องนี้ ยืนยันว่ากระทรวงสาธารณสุขทำงานดูแลสุขภาพประชาชนอย่างเต็มกลไก มิได้เป็น การก้าวก่ายหน่วยงานอื่นแต่อย่างใด เพื่อประโยชน์ของประชาชนเป็นสำคัญ

โพสท์ใน เขตสุขภาพ | ติดป้ายกำกับ

ALL THAT GLITTERS…

Bangkok Post ฉบับวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2558
STORY: KARNJANA KARNJANATAWE
PHOTOS: ARTHUR JONES DIONIO
Continuing our series on female conservationists, Life speaks wtih Suekanya Theerachatdamrong, who for over a decade has led the fight against Akara’s gold mine
A community meeting room in Ban Khao Mo village in Phichit, about 300km north of Bangkok, has been locked up. Plastic chairs are stacked up in rows. Dry leaves are scattered on the concrete floor. Across the street are three huge concrete water tanks, empty. Not far from them stand four houses, a temple with only one monk and an unfinished construction site. The scene is desolate, the village nearly abandoned.
Suekanya Theerachatdamrong, a tiny 39-yearold woman, lives in one of those houses. She is preparing blood test results to present to the governor of Phichit. The results show high levels of manganese, mercury and arsenic. Suekanya is not alone – her family, including her only daughter, a primary school student, and other people in 12 villages in Phichit, Phetchabun and Phitsanulok provinces, have suffered and fallen ill because of the heavy metals in their blood.
Suekanya’s house is located near the edge of Akara Resources’ Chatree Mining Complex, the country’s largest gold mine.
“We have been sick and suffered a great deal for many years. We can’t drink our own water and eat home-grown fruits and vegetables, as water and soil are contaminated with the heavy metals,” said Suekanya, a farmer-turned-activist.
The Ministry of Industry granted concessions to Akara Resources to operate the gold mine on a 78,257 rai plot of land on the border adjoining Phichit, Phetchabun and Phitsanulok provinces. The company is also exploring the nearby 9,629 rai for more gold ore. About 6,000 people live in the 12 villages nearby.
“If we did not speak out, no one would ever know that the gold mine has impacted our lives,” she said.
Born and raised in Moo 9 of Ban Khao Mo village, tambon Khao Chet Luk in Phichit, Suekanya was a vocational school student when Akara Mining, the former name of Akara Resources, explored the land and found gold ore in 1995.
“We did not know much about mining operations. We were glad that our hometown has gold ore. The company told us that mining would bring jobs. We did not have to live far away from home, as we could work for the mine,” she said.
The majority of the villagers initially supported the mining operation. Suekanya, who had been working in Bangkok, was recruited to work in the purchasing department of the mining company.
During the first year of the mine’s operation, people raised concerns over noise and dust from the mine, which operated 24 hours, she recalled. Ban Khao Mo village was located only about 2km away. During the second year of operation, tap water, which originated from groundwater resources, began to have an unpleasant smell. When the water was kept in a container for seven days, purple and black sediment was clearly visible.
“When we bathed with the tap water, we felt itchy. Parts of our skin was covered with rashes and blisters. The more we scratched, the more we felt itchy. The size of blisters also became larger. Some toddlers also got boils on their buttocks,” she recalled.
The villagers informed related authorities and a mobile testing unit of the Groundwater Resources Department in Phitsanulok found high levels of arsenic.
“The officers told us that our lives would be shortened if we kept using the contaminated tap water. But they refused to give us the official results. We didn’t know what to do, so we had to live with it,” she said.
When the villagers learned that the mine would expand to its second phase in 2003, they began to protest, a campaign that lasted well into 2008. First, they submitted petitions to the Tambon Administrative Organisation (TAO) of Khao Chet Luk. Later, about 300 villagers protested in front of the TAO, demanding the chief to stop the mine’s expansion. They also sent petitions to the Phichit governor, the Natural Resources and Environmental Policy and Planning Office, the Primary Industries and Mines Department, the Natural Resources and Environmental Ministry and the Ministry of Industry. They even protested in front of the mining office.
Suekanya drafted and submitted those petitions. During her campaigns, she received many threats, as the villagers were divided. She recalled that the first threat was when someone left a dog’s head in front of her house. One night two men drove a motorcycle past her home, cursed her loudly and fired a gun to intimidate her. Sometimes, her neighbours found strangers hiding behind bamboo bushes not far from her house. Once, her neighbour fired a shotgun to scare away two strangers as they were patrolling on a motorcycle at night behind her house. They exchanged fire, but no one was hurt. She was forced to sell her land or lose her job. She refused to sell and was fired in 2007.
“The company offered to buy my house with this 1.3 rai plot of land for 7 million baht. It’s a large sum for this small piece of land, but I didn’t accept their offer. If I’m not here, no one will fight for us,” she said.
In 2008, Suekanya submitted a petition to then industrial minister Suwit Khunkitti, urging him to reject the new concessions as the mine attempted to expand to the second development phase.
“Sadly, the minister gave the green light to the mine’s expansion within three days of receiving our petition,” she said.
These experiences reinforced her perception that Akara Resources was too strong for her and the villagers to fight. But she has not given up.
The villagers joined the Community Networks on Social and Political Reform, a block of 480 communities and 18 groups of people nationwide who have suffered from the problems of land usage. She also led representatives of the 12 villages to mining operations in other provinces such as a potash mine in Udon Thani, a basalt mine in Ubon Ratchathani and an iron ore and gold mine in Loei.
“When we joined the network, we gained more knowledge of mining operations, laws related to mining, danger of mineral compounds generated by the process of mining and the impact of the heavy metals to our health,” she said.
In November 2010, Suekanya led 44 villagers of Ban Khao Mo to the Phitsanulok Administrative Court. She filed a lawsuit against five state authorities – the industrial minister, the director-general of Primary Industries and Mines Department, the Mining Committee, the director-general of the Forest Department and the mayor of Khao Chet Luk Municipality – for allegedly issuing illegal mining concessions and land-use permits to the company. The plaintiff asked the court to revoke the five mining concessions granted to the company for its second phase expansion and to withdraw permission to use forest land and public areas.
Two years later, in 2012, the court issued a verdict – the company must carry out an environmental and health impact assessment (EHIA). If the EHIA was not approved by the agencies concerned within a year, the concessions would be revoked. However, the mining is still in operation today. Suekanya appealed the verdict to the Supreme Administrative Court. The case has not yet reached to its final stage.
“We want to close the mine,” she said, adding that the more the mine is operated, the more lasting and powerful the toxic impact will be. Like the Mae Moh coal mine in Lampang, the mine continues to expand while people living near the mine suffer.
“If the company is done with the gold mine, only toxic compounds will be left in Phichit, and it will take decades for cleaning. Like the Karen people in Klity village in Kanchanaburi, they still suffer from toxic lead for decades after the lead-processing factory was ordered to close,” she said.
Last year, a team from Rangsit University collected samples of water, sediment and plants to analyse. It found high contamination levels of mercury and lead in water, and arsenic and manganese in sediment. Rice and home-grown vegetables were found to contain manganese and cyanide. Plants growing in streams contained high levels of cadmium and manganese.
The university also worked with the Central Institute of Forensic Science (CIFS) to collect blood from 731 villagers living near the gold mine. They found excessive levels of arsenic and manganese in blood samples of 483 people, micronucleus irregularities in 209 people and damaged DNA, which can lead to cancer, in 91 people.
CIFS chief Porntip Rojanasunan gave an interview in which she stated the villagers were at risk, and that it is important for authorities to create a proper plan to ensure they receive immediate treatment, as manganese can cause neurological problems and, with extended exposure, symptoms resembling Parkinson’s disease. Arsenic poisoning causes ailments ranging from headaches to convulsions to night blindness and strokes.
After the news was reported, Akara Resources CEO Pakorn Sukhum argued that the findings may not necessarily be related to mining, and that the claims were yet to be verified by the Pollution Control Department.
The results, however, prompted the Department of Primary Industries and Mines to suspend its gold extraction operations for 45 days in January. The mine has since resumed operations.
Suekanya, meanwhile, urged the company to clear out all the people living close to the mine.
“The findings clearly show that our blood have heavy metals that exceed safe levels. We tried eating organic food, bought drinking water from another district and applied detoxification, but the level of heavy metals are still high. We have been sick for many years. We have asked for help for many years. We have complained, petitioned and protested – the authorities and the government don’t help us,” she said.
“We are a small group of people. But those investors are also a small group of people. I wonder why they have more power than us, while we are sick and dying?”
Sometimes she feels weak and scared, as she does not only have heavy metal, but damaged DNA. Her father died from cancer at the beginning of this year, but she has no plans to wave the white flag.
“Whenever I think about the injustice we have received, it rouses my fighting spirit,” she said. “I must carry on this fight until the end.”
CHRONOLOGICAL EVENTS
1993 Akara Mining, later known as Akara Resources Pcl, is established as a subsidiary of Kingsgate Consolidated, a gold mining and exploration company in Australia.
1995 Akara Mining explores Khao Pong Mountain, located between tambon Khao Chet Luk in Phichit and tambon Hua Dong in Phetchabun, and finds gold ore.
2001 The company receives a concession to operate the gold mine from the Department of Primary Industries and Mines of the Ministry of Industry.
2003 The company makes plans to expand the mine. Villagers protest against the expansion, as their tap water is contaminated and some people fall ill.
Jul 19, 2008 Suekanya submits a petition to the Ministry of Industry to reject the mine expansion.
Jul 21, 2008 The minister approves the mine’s second development phase, with five concessions as requested.
2010 The Pollution Control Department sur-veys water wells around the mining site and finds high levels of heavy metals such as lead and manganese.
Nov 11, 2010 Suekanya files a lawsuit to Phichit Administrative Court against five state authorities for allegedly issuing illegal mining concessions and land use permits to the company.
2011 The villagers submit a letter to Abhisit Vejjajiva’s government. The Minister of the Prime Minister’s Office, Sathit Wongnongtoey, orders the TAO of Khao Chet Luk to supply clean water for villagers. However, only people living in Moo 3 and Moo 9 have so far received water.
2012 The Phitsanulok Administrative Court gives its verdict, stating that the company must carry out an environmental and health impact assessment and be approved by the agencies concerned within a year or the concessions will be revoked.
May 25, 2012 Suekanya appeals the verdict to the Supreme Administrative Court.
Nov 2012 Akara Resources doubles its total processing capacity from 2.3 million tonnes to 5 million tonnes per year. This amount later increases to 6.2 million tonnes per year.
2013 A group of 30 villagers in Ban Khao Mo has their blood tested and cyanide is found. Suekanya leads 300 villagers to the Australian embassy in Bangkok to submit a petition to ask the Australian government for help. Akara Resources sues her for defamation.
Jul 2014 Villagers from Phichit, Phitsanulok and Phetchabun, led by Suekanya and Wanphen Promrangsan, submit a petition to the National Council for Peace and Order (NCPO) and the Central Institute of Forensic Science’s chief, Dr Porntip Rojanasunan.
Nov 2014 Porntip and her team join Rangsit University, which is sent by the NCPO, to collect samples of blood and urine from 731 villagers in Phichit and Phitsanulok. Over half of the samples contain unsafe levels of manganese and arsenic.
Jan 13, 2015 The Department of Primary Industries and Mines (DPIM) suspend gold mine operations for 30 days.
Jan 16 Thirty villagers led by Suekanya submit a letter to the DPIM director-general Surapong Chiangthong, asking him to find solutions for the 6,000 villagers living in the three provinces.
Jan 22 Representatives of the three provinces join 20 NGOs and other communities impacted by nationwide mining to issue a statement. They ask the Council of State to revise a new Minerals Act and urge the government not to submit the new act to the National Legislative Assembly, as this will make it easier for companies to search for minerals in protected areas such as national parks.
Feb 12 The Ministry of Industry adds 45 days to a 30-day suspension on operations imposed against Akara Resources after the company fails to prove its gold mines do not pose a health threat.
Feb 19 Forty villagers from five provinces – Phichit, Phitsanulok, Phetchabun, Saraburi and Lop Buri, led by Suekanya and Wanphen, submit a petition at a complaint centre at Government House, asking Prime Minister Prayut Chan-o-cha to order CIFS and Rangsit University to conduct health checks on 6,000 villagers and test the ground and water near the gold mine for toxic substances. Representatives from Saraburi and Lop Buri join villagers after hearing their provinces are likely to be the next locations for new gold mines.
Feb 26 The gold mine resumes its operation after the ban is lifted. The company is required to hold public hearings in the affected provinces, allowing village representatives to join authorities in inspecting the mining operations, creating a better understanding with local villagers, and to treat any villager whose illness is a result of its work.
Mar 30 Representatives of the three provinces meet with Phichit governor to ask him to help the sick people living near the mine. No government action has so far been taken.
“If the company is done with the gold mine, only toxic compounds will be left in Phichit, and it will take decades to clean it all up

โพสท์ใน HIA | ติดป้ายกำกับ

สกู๊ปพิเศษ: ผู้ประกอบการชี้กฎหมายควบคุมยาสูบใหม่ซ้ำเติมร้านค้าร้องครม.แตะเบรก

แนวหน้า ฉบับวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2558
ร้านค้าปลีกยาสูบออกมาเรียกร้องให้คณะรัฐมนตรีหยุด”ร่างพ.ร.บ.ควบคุมผลิตภัณฑ์ยาสูบ” ที่สาธารณสุขได้นำเสนอร่างกลับเข้าสำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรีรอบ 2 โดยไม่รับฟังความเห็นจากภาคเกษตร-เอกชนเพิ่มเติม อ้างปกป้องเยาวชนทั้งที่กฎหมายเดิมมีมาตรการจำกัดอายุเด็กและเยาวชนไม่ให้ซื้อบุหรี่อยู่แล้ว ตอกย้ำผลสำรวจโชห่วยจาก “นิด้าโพลล์” ระบุไม่ใช่ประเด็นเร่งด่วนและยังเป็นการซ้ำเติมผู้ประกอบการร้านค้าปลีกรายย่อยที่ได้รับผลกระทบจากเศรษฐกิจอยู่แล้วในปัจจุบัน
นางวราภรณ์ นะมาตร์ ผู้อำนวยการบริหารสมาคมการค้ายาสูบไทย เปิดเผยว่า “เจ้าของร้านโชห่วยหลายรายระบุว่าร่างพ.ร.บ. จะส่งผลเสียต่อธุรกิจค้าปลีก สร้างภาระ เพิ่มต้นทุนร้านค้าปลีกขนาดเล็ก ซึ่งสวนทางกับนโยบายรัฐบาล และคสช.ในการส่งเสริมธุรกิจขนาดเล็ก ทางสมาคม จึงขอวอนคณะรัฐมนตรีรับฟังเสียงร้านค้าปลีกรายย่อยและผู้ได้รับผลกระทบก่อนเดินหน้าผลักดันกฎหมายเข้าสู่ ครม. หลังจาก กระทรวงสาธารณสุขแถลงข่าวเมื่อเดือนที่ผ่านมาส่งร่างกฎหมาย กลับคืนสำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรีโดยไม่รับฟังและไม่แก้ไขใดๆ”
ก่อนหน้านี้จากผลสำรวจร้านค้าปลีก (โชห่วย) ทั่วประเทศ 1,011 ร้านค้าต่อร่างพ.ร.บ. ควบคุมผลิตภัณฑ์ยาสูบโดยนิด้าโพลล์ ตุลาคม 2557 พบว่า ร้อยละ 90 คิดว่าการผ่านร่างพ.ร.บ.ควบคุมผลิตภัณฑ์ยาสูบไม่ใช่เป็นประเด็นเร่งด่วนที่ทางคณะรักษาความสงบแห่งชาติ คณะรัฐมนตรี และ สภานิติบัญญัติแห่งชาติควรให้ความสำคัญในขณะนี้ เนื่องด้วยร่างพ.ร.บ. ดังกล่าวคาดว่าจะส่งผลร้ายแก่ธุรกิจค้าปลีกขนาดย่อย ทั้งยังไม่สามารถลดอัตราการสูบบุหรี่ได้ตามจุดประสงค์ที่แท้จริง
นางผกาพร สายแก้ว เจ้าของร้านค้าโชห่วย อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา ให้ความเห็นว่า “ร่างกม. นี้ยังไม่ใช่เรื่อง เร่งด่วนที่รัฐบาลจะต้องมาปรับเปลี่ยนหรือยุ่งวุ่นวายกับร้านค้าตอนนี้ ช่วงนี้ธุรกิจค่อนข้างเงียบและเป็นขาลงมาตลอด ร้านค้านี่ไม่ใช่ว่าจะขายดีอะไรมากมาย เดี๋ยวจะต้องมาเจอภาษีกีฬาอีก 2% ราคาก็ต้องปรับขึ้น ต้องเข้าใจว่าร้านเราอยู่ในโซนบุหรี่หนีภาษีเยอะ ทางใต้เสรีมากๆ ถ้ากฎหมายห้ามการแบ่งขาย ลูกค้าก็หันไปซื้อของเถื่อน ของเราเสียภาษีนะ แต่จะต้องขายยากขึ้นไปอีก เหมือนกับว่าเราต้องแข่งกับตลาดมืดด้วย ร้านค้าก็แย่สิ สธ. จะต้องรณรงค์เรื่องความรู้ คนที่เขาค้าขายก็ต้องค้าขาย อย่างภาพคำเตือนเต็มซองก็เหมือนกัน ลูกค้าบอกเราเลยว่าก็ไปซื้อบุหรี่นอก เพราะไม่มีภาพ”
คุณปรวีร์ บริทตัน เจ้าของร้านค้าส่ง อ.เมือง จ.เชียงใหม่กล่าวว่า “ผมคิดว่าเราจะมีปัญหาเรื่องการบังคับใช้จริงมากกว่า ในแง่การปฏิบัติ ทำได้ลำบากหลายครั้งที่ออกกฎหมายแล้วทำไม่ได้จริง แต่เป็นการสร้างช่องทางเจ้าหน้าที่ทุจริต ขายของอยู่ดีๆ มีข้อห้ามประหลาดๆ ขึ้นมาเจ้าหน้าที่ก็ใช้ดุลพินิจเข้ามาจับปรับ ข้อห้ามหลายๆ อย่างในร่างกม.ใหม่ตึงเกินไป ผมยกตัวอย่างเรื่องที่เป็นปัญหามานาน อย่างฉลากหน้าซอง ภาพ 85% ไม่ได้ส่งผลเลย ยอดขายก็เหมือนเดิม แต่มันสร้างปัญหาให้คนขาย ทุกวันนี้ ขนาดร้านที่จัดอย่างดี แต่ด้วยปริมาณลูกค้าและการจัดของ เรายังหยิบผิดๆ ถูกๆ”
นางวราภรณ์กล่าวทิ้งท้ายว่าฯ “เห็นด้วยกับเจตนาอันดี ในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการปกป้องเยาวชนให้ห่างไกลจากการสูบบุหรี่ ซึ่งกฎหมายควบคุมยาสูบในปัจจุบันก็มีกฎหมายกำหนดอายุขั้นต่ำของผู้ที่จะซื้อผลิตภัณฑ์ยาสูบอยู่แล้วแต่ปัญหาในปัจจุบันคือการขาดการบังคับใช้ที่เข้มงวดและมี ประสิทธิภาพสมาคมฯ เชื่อว่าหากมีการใช้บังคับมาตราดังกล่าวอย่างเต็มที่แล้ว แทบไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่ต้องแก้กฎหมายปัจจุบันเลยเพราะผู้มีอายุไม่ถึงที่กฎหมายกำหนดจะไม่สามารถเข้าถึงผลิตภัณฑ์ยาสูบได้อยู่แล้ว”
จากการสำรวจความคิดเห็นของร้านค้าปลีกทั่วประเทศโดยนิด้าโพลล์ยังพบว่า ร้อยละ 79 เชื่อมั่นเป็นอย่างมากว่าร่างพ.ร.บ.ควบคุมการบริโภคยาสูบ ที่มีมาตรการอันสุดโต่งจะสร้างความเสียหายแก่ธุรกิจ ร้อยละ 52 เชื่อว่ากฎหมายที่เข้มงวดเกินความจำเป็นจะส่งผลให้การบริโภคยาเส้นมวนเองเพิ่มสูงขึ้นซึ่งไม่ได้เป็นการช่วยให้อัตราการบริโภคยาสูบลดลงแต่อย่างใด ในขณะที่ร้อยละ 92 มีความคิดเห็นว่าการบังคับใช้ซองบุหรี่แบบเรียบจะทำให้กิจกรรมทางการค้าในแต่ละวัน เช่น การสั่งสินค้า การจัดการคลังสินค้า การเติมสินค้า และการให้บริการลูกค้ามีความยุ่งยากซับซ้อนมากขึ้น และร้อยละ 90 เชื่อว่าการใช้ซองบุหรี่แบบเรียบจะนำไปสู่การปลอมแปลงผลิตภัณฑ์ยาสูบที่สามารถ

โพสท์ใน บุหรี่/ยาสูบ/เหล้า | ติดป้ายกำกับ ,

สสจ. เปิดรับสมัครองค์กรภาคเอกชนไม่แสวงหากำไรในต่างจังหวัดเข้ารับสมัครเลือกกันเองเป็น คณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ

WWW.ODYFM.COM : เม.ย. 28, 2015

นายชำนาญวิทย์ เตรัตน์ รองผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรี กล่าวว่า คณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (คสช.) มีองค์ประกอบทั้งสิ้น 39 คน โดยมีนายกรัฐมนตรี หรือรองนายกรัฐมนตรี ที่ได้รับมอบหมายให้เป็นประธาน มีบทบาทหน้าที่ในการให้คำปรึกษาและข้อเสนอแนะต่อคณะรัฐมนตรี รวมทั้งขับเคลื่อนนโยบายและยุทธศาสตร์ด้านสุขภาพ โดยทุกภาคส่วนทั้งภาครัฐ ภาคการเมือง ภาควิชาการ วิชาชีพ และภาคประชาสังคม มีส่วนร่วมอย่างเท่าเทียม เช่น การจัดทำรัฐธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพแห่งชาติ การจัดให้มีสมัชชาสุขภาพแห่งชาติ สมัชชาสุขภาพเฉพาะประเด็น สมัชชาสุขภาพเฉพาะพื้นที่กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการในการติดตามประเมินผล เกี่ยวกับระบบสุขภาพแห่งชิต และผลกระทบด้านสุขภาพที่เกิดจากนโยบานสาธารณะ
สำหรับจังหวัดชลบุรี คณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (คสช.) จะสิ้นสุดวาระในวันที่ 6 ธันวาคม 2558 คณะกรรมการสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติ จึงได้เปิดขึ้นทะเบียนระหว่างบัดนี้เป็นต้นไปถึงวันที่ 18 พฤษภาคม 2558 เพื่อให้องค์กรภาคเอกชนที่ไม่แสวงหากำไรที่ทำงานมาไม่น้อยกว่า 3 ปี และส่งผู้แทนสมัครในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเพื่อเลือกกันเอง โดยมีกลุ่มต่างๆ ดังนี้ กลุ่มที่ดูแลสุขภาพตนเองและสมาชิก กลุ่มอาสาสมัคร จิตอาสาร หรือรณรงค์เผยแพร่ กลุ่มด้านการแพทย์และสาธารณสุข กลุ่มพัฒนาในพื้นที่ชุมชน และกลุ่มพัฒนาชุมชน สังคม นโยบายสาธารณะ พิทักษ์สิทธิมนุษยชน การศึกษา ศาสนา หรืออื่นๆ
ทั้งนี้ ผู้สนใจสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.) ชั้น 3 อาคารสุขภาพแห่งชาติ 88/39 หมู่ 4 ถนนติวานนท์ 14 ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี 11000 และดาวน์โหลดใบสมัครได้ที่ http://www.nationalhealth.or.th หรือโทรศัพท์ 02 – 8329024 – 25 หรือ E-mail : nhcom๓@nationalhealth.or.th

ที่มา : http://www.ody-news.com

โพสท์ใน คสช. | ติดป้ายกำกับ

เสวนา “ถึงเวลา…สังคมไทยไร้แร่ใยหิน?” – นักวิชาการชี้ “ไครโซไทล์” อันตราย รัฐบาลไทยต้องยกเลิกทันที หลังจากยื้อมากว่า 4 ปี

27-5-2558 10-50-11

WebSite THAIPUBLICA

28 เมษายน 2015

เมื่อวันที่ 17 เมษายน 2558 สำนักข่าวออนไลน์ไทยพับลิก้าร่วมกับเครือข่ายคุ้มครองผู้บริโภคด้านสุขภาพ (คคส.) จัดงานเสวนา “ถึงเวลา…สังคมไทยไร้แร่ใยหิน?” ในหัวข้อ“อันตรายของแร่ใยหิน สารทดแทน และสถานการณ์ในระดับสากล” ที่มาภาพ : พีรัช อาชามาส
นักวิชาการยืนยันไครโซไทล์อันตราย โดยองค์การอนามัยโลกจัดเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์กลุ่มร้ายแรงที่สุดแล้ว อีกทั้งปัจจุบันยังมีสารทดแทนและวัสดุทดแทนแร่ใยหินแล้วทุกประเภท โดยเฉพาะสารทดแทนกลุ่มปิโตรเลียมที่ประเทศไทยสามารถผลิตได้เอง ด้านมาตรการความปลอดภัย ช่างก่อสร้าง ช่างรื้อถอน เป็นกลุ่มเสี่ยงที่ภาครัฐยังเข้าไม่ถึง จำเป็นต้องให้ความรู้เพื่อให้ประชาชนป้องกันตนเองเป็นสิ่งสำคัญ เพราะแร่ใยหินฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศโดยรอบ ด้านภาคประชาสังคมย้ำรัฐบาลยกเลิกแร่ใยหินทันที พร้อมเปลี่ยนรูปแบบการทำงานจากผลักดันนโยบายสู่รัฐบาลมาเป็นการทำงานในพื้นที่ ซึ่งประสบความสำเร็จสูงมากและพร้อมขยายผลต่อไปในพื้นที่อื่นๆ

เมื่อวันที่ 17 เมษายน 2558 สำนักข่าวออนไลน์ไทยพับลิก้าร่วมกับเครือข่ายคุ้มครองผู้บริโภคด้านสุขภาพ (คคส.) จัดงานเสวนาในหัวข้อ “ถึงเวลา…สังคมไทยไร้แร่ใยหิน?” ซึ่งคณะรัฐมนตรี ปี 2554 มีมติเรื่อง “มาตรการสังคมไทยไร้แร่ใยหิน” แต่จนถึงขณะนี้เวลาล่วงเลยมากว่า 4 ปีแล้วยังไม่มีความคืบหน้า โดยมีวิทยากรดังนี้ ศาสตราจารย์ นายแพทย์พรชัย สิทธิศรัณย์กุล, นายไพบูลย์ ช่วงทอง, นายวิญญู วานิชศิริโรจน์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ฐิติวร ชูสง, นางสาวสุวดี ทวีสุข, นายยุทธศักดิ์ เอี่ยมชีรางกูร, นายธนชัย ฟูเฟื่อง, นางสาวแววดาว เขียวเกษม และนางสมบุญ สีคำดอกแค ดำเนินรายการโดย ดร.ธีรารัตน์ พันทวี นักจัดรายการวิทยุของสถานีวิทยุแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยแบ่งการเสวนาเป็น 3 หัวข้อ คือ “อันตรายของแร่ใยหิน สารทดแทน และสถานการณ์ในระดับสากล”, “ความพร้อมของผู้ประกอบการสู่การยกเลิกใช้แร่ใยหินและมาตรการความปลอดภัย” และ “ประสบการณ์การขับเคลื่อนเพื่อจัดการปัญหาแร่ใยหินในประเทศไทย”

ยกเลิกแร่ใยหินต้องทำทันที ระบุมีสารทดแทนแล้วทุกผลิตภัณฑ์
ศาสตราจารย์นายแพทย์พรชัย สิทธิศรัณย์กุล คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กล่าวว่า แร่ใยหินที่ยังใช้อยู่ในประเทศไทยคือไครโซไทล์ ซึ่งเป็นสารก่อมะเร็งชั้น 1 หรือสารก่อมะเร็งกลุ่มร้ายแรงที่สุดนั่นเอง ไม่ใช่สารก่อมะเร็งกลุ่มรองอย่างในอดีตอีกแล้ว นอกจากจะก่อมะเร็งปอด มะเร็งเยื่อหุ้มปอดซึ่งมีความจำเพาะกับแร่ใยหินมาก มะเร็งรังไข่ และมะเร็งกล่องเสียงแล้ว ยังมีผลกระทบอื่นๆ ต่อสุขภาพ เช่น โรคปอดอักเสบจากแร่ใยหินหรือแอสเบสโตซิส เกิดจุดหรือก้อนในปอด โรคเยื่อหุ้มปอดผิดปกติ อาทิ มีน้ำในช่องเยื่อหุ้มปอด เยื่อหุ้มปอดหนา เนื้องอกในเยื่อหุ้มปอด

นอกจากนี้ยังกล่าวว่า แร่ใยหินอันตราย เป็นหลักฐานและข้อมูลเชิงประจักษ์ที่องค์กรระดับโลกยอมรับ ไม่ว่าจะเป็นองค์การอนามัยโลก (WHO) องค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) องค์การวิจัยมะเร็งนานาชาติ (IARC) คณะกรรมาธิการอาชีวอนามัยสากล (ICOH) ฯลฯ ซึ่งสำหรับวงการแพทย์และนักวิชาการด้านสุขภาพของไทยได้ทำงานร่วมกันทั้งภาครัฐ เอกชน และต่างประเทศมานานแล้วในการตระหนักถึงอันตรายของแร่ใยหินและพยายามผลักดันให้ยกเลิกการใช้

“ควรแบนแร่ใยหินไครโซไทล์ เพราะอันตรายต่อสุขภาพ โดย WHO จัดทำเอกสารล่าสุดในปี 2557 ยืนยันแล้วว่าไครโซไทล์เป็นอันตราย ซึ่งเป็นข้อมูลสำคัญที่ตอบโต้กับกลุ่มตรงข้ามที่มักอ้างเสมอว่าไครโซไทล์ไม่อันตรายหรืออันตรายน้อย ทั้งนี้ในประชาชนทั่วไปต้องระวังการรื้อถอนอาคารที่มีวัสดุแร่ใยหินไม่ให้เกิดการฟุ้งกระจาย อีกทั้งต้องพัฒนาระบบการแพทย์ ทั้งด้านการวินิจฉัยโรค การเฝ้าระวังกลุ่มเสี่ยง” ศ. นพ.พรชัยกล่าว

อีกทั้งยังกล่าวว่า สาเหตุที่ประเทศไทยยังพบผู้ป่วยไม่มาก เนื่องจากระบบวินิจฉัยโรคของไทยยังสู้ระบบการวินิจฉัยของประเทศที่พัฒนาแล้วอย่างอังกฤษ ญี่ปุ่น เกาหลี ซึ่งยกเลิกการใช้แร่ใยหินไปแล้วไม่ได้ “เมื่อประเทศที่พัฒนาแล้วยกเลิกการใช้แร่ใยหินหลังจากที่พบข้อมูลเชิงประจักษ์ว่าไครโซไทล์อันตรายมากมาย ดังนั้นกลุ่มที่สนับสนุนการใช้แร่ใยหินในประเทศไทยมีข้อมูลอะไรมาบอกว่ายังต้องใช้แร่ใยหินอยู่ ถ้ามีก็ขอให้เอามาบอกกัน”

ศ.ดร.นพ.พรชัย สิทธิศรัณย์กุล ที่มาภาพ : พีรัช อาชามาส
ศ. นพ.พรชัยกล่าวต่อว่า ประเทศที่เจริญแล้วจะมีกราฟที่แสดงช่วงเวลาการใช้แร่ใยหินสูงสุด และ 30 ปีต่อมาจะพบว่ามีผู้ป่วยจากแร่ใยหินสูงสุดเช่นกัน ซึ่งกราฟทั้งสองนี้มีนัยสำคัญที่สอดคล้องกันด้วย สำหรับประเทศไทยปัจจุบันเริ่มพบผู้ป่วยเหตุแร่ใยหินแล้ว แต่พบไม่มากเพราะระบบการเฝ้าระวัง การแพทย์ และเทคโนโลยีของไทยยังไม่ดีพอ แม้ว่าโรงพยาบาลหลายแห่งพยายามเรียนรู้และรับเทคโนโลยีจากต่างประเทศ แต่ก็ไม่มีโรงพยาบาลใดต้องการลงทุนเพราะไม่สามารถเบิกค่าใช้จ่ายต่างๆ กับภาครัฐได้ หรือการวินิจฉัยปอดจำเป็นต้องตัดชิ้นเนื้อขณะมีชีวิตอยู่ในขนาดที่ใหญ่กว่าปกติ ซึ่งญาติคนไข้และคนไข้ก็ไม่ต้องการเจ็บเพิ่ม

“วัสดุทดแทนมีความแข็งแรงพิสูจน์แล้วจากต่างประเทศ และข้ออ้างที่ว่าถ้ายกเลิกแร่ใยหินแล้วต้องเสียค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนกระเบื้องแร่ใยหินที่ใช้อยู่เดิมรวมมูลค่าหลายล้านบาท เช่น กรณีรื้อคอกหมูนั้น เป็นข้ออ้างที่เกินจริง เพราะในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ว่าประกาศแบนแล้วต้องทิ้งวัสดุแร่ใยหินทันที เพียงแต่หากวัสดุเก่าหมดอายุการใช้งานแล้วต้องรื้อถอนอย่างปลอดภัย ส่งไปกำจัดที่สำหรับขยะอันตราย และเลือกใช้วัสดุที่ไม่มีแร่ใยหินในการก่อสร้าง วันนี้ประเทศไทยไม่ต้องรอพิสูจน์ใดแล้วเพื่อยกเลิกแร่ใยหิน” ศ. นพ.พรชัยกล่าว

ด้านนายไพบูลย์ ช่วงทอง อาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี กล่าวว่า ปัจจุบันเลยเวลาที่สังคมไทยไร้แร่ใยหินมานานแล้ว เพราะตามมติคณะรัฐมนตรีต้องไร้แร่ใยหินตั้งแต่ปี 2554 แต่ก็มีผู้ประกอบการบางรายที่ยังไม่ยอมเลิกใช้แร่ใยหิน และยื้อเวลายกเลิกมาโดยตลอดเพราะเป็นช่วงเวลาทำเงินทำทองของผู้ประกอบการบนความเดือดร้อนของคนอื่น

นอกจากนี้ยังกล่าวว่า ข้อมูลหรือโฆษณาที่กล่าวว่า “ไครโซไทล์ไม่อันตราย” นั้นเป็นคำโกหก เพราะ WHO บอกชัดเจนว่าแร่ใยหินทุกชนิดเป็นสารก่อมะเร็ง และปัจจุบันยังไม่มีข้อมูลใดมาโต้แย้งข้อเท็จจริงนี้ของ WHO ได้ แต่กลุ่มที่ยังสนับสนุนแร่ใยหินจะใช้ข้อมูลเก่ามาอ้างอิง

สำหรับไครโซไทล์มีอยู่ในผลิตภัณฑ์ เช่น กระเบื้องหลังคาลอนคู่ ลอนเดี่ยว แต่ปัจจุบันมีสารทดแทนแร่ใยหินทั้งหมดแล้ว ตัวอย่างเช่น ประเทศเยอรมนี ค้นพบว่าแร่ใยหินเป็นสารก่อมะเร็งและเริ่มยกเลิกใช้แร่ใยหินมาตั้งแต่ปี 2523 โดยภาคอุตสาหกรรมผลิตวัสดุก่อสร้างเริ่มไม่ใช่แร่ใยหินโดยรัฐบาลมีข้อตกลงกับผู้ผลิตว่าจะไม่ผลิตสินค้าที่มีแร่ใยหินสู่ตลาด จนกระทั่งปี 2535 จึงสั่งห้ามผลิตสินค้าที่มีแร่ใยหิน ซึ่งช่วงเวลา 12 ปีนั้นรัฐบาลต้องสร้างความเข้าใจกับผู้ประกอบการและประชาชน รวมถึงพัฒนาเทคโนโลยีและหาสารทดแทนในการผลิตใหม่ทั้งหมด

“เยอรมนีใช้เวลาถึง 12 ปีกว่าจะยกเลิกแร่ใยหินได้ เพราะเขาเริ่มต้นเองตั้งแต่ 0 ในขณะที่ประเทศไทยสามารถยกเลิกได้ทันที เพราะมีต่างประเทศให้ดูเป็นตัวอย่างจำนวนมาก แต่ที่ประเทศไทยยังไม่ยกเลิกใช้แร่ใยหินนั้นเพราะความเห็นแก่ตัวของผู้ประกอบการ” นายไพบูลย์กล่าว

เช่นเดียวกับในกลุ่มประเทศยุโรป (EU) ที่เริ่มยกเลิกใช้แร่ใยหินมาตั้งแต่ 2548 และปัจจุบันแร่ใยหินเป็นสินค้าต้องห้ามของยุโรปด้วย ซึ่งต่อไปอาจจะทำให้การส่งออกของไทยมีปัญหาและติดแบล็กลิสต์ของ EU ได้ ปัจจุบันมีหลายประเทศที่ยกเลิกการใช้แร่ใยหิน เช่น อังกฤษ นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย ตุรกี ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ซึ่งเทรนด์การยกเลิกแร่ใยหินที่เกิดขึ้นทั่วโลกนี้บ่งบอกว่า ประเทศไทยไม่มีเทรนด์อื่นแล้วนอกจากต้องยกเลิกการใช้แร่ใยหิน

นอกจากนี้ยังกล่าวว่า เยอรมนีผลิตสินค้าทดแทนผลิตภัณฑ์แร่ใยหิน คือ ซีเมนต์จากเส้นใย เช่น กระเบื้องลอนมุงหลังคา กระเบื้องแผนเรียบ แผ่นฝ้ากั้นผนัง ท่อระบายน้ำ ท่อระบายอากาศ ซึ่งตลอด 25 ปีที่ผ่านมาพิสูจน์แล้วว่ามีคุณภาพไม่ด้อยกว่าสินค้าแร่ใยหิน และทนต่อสภาพอากาศที่แปรปรวนรุนแรง เช่น พายุ หิมะตก ได้ดีกว่า ส่วนด้านราคาก็ไม่มีปัญหา ผู้บริโภคทั่วไปสามารถซื้อได้

“ราคาสินค้าทดแทนแร่ใยหินจะเพิ่มขึ้นจากเดิมร้อยละ 5-10 ในช่วงแรกๆ แต่เมื่อยกเลิกการใช้แร่ใยหินแล้วทั้งระบบราคาสินค้าจะถูกลงและไม่เป็นปัญหาต่อผู้บริโภค” นายไพบูลย์กล่าว

สำหรับสารทดแทนนายไพบูลย์กล่าวว่า ปัจจุบันมีสารทดแทนแร่ใยหินแล้วครบทุกชนิด ซึ่งมีทั้งสารธรรมชาติและโพลีเมอร์ที่ได้จากปิโตรเลียม ซึ่งในกลุ่มของผ้าเบรกและวัสดุก่อสร้างนั้นประเทศไทยสามารถผลิตสารทดแทนได้เองจากปิโตรเลียม เช่น ไวนิล ซึ่งจะทำให้มีต้นทุนถูกลงกว่าการนำเข้าแร่ใยหินจากต่างประเทศเช่นปัจจุบัน

“แร่ใยหินยกเลิกวันนี้ได้ และจะเป็นประโยชน์กับทุกคนในประเทศ เพราะประชาชนอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ปลอดภัยมากขึ้น ผู้ประกอบการก็พูดได้เต็มปากว่าผลิตสินค้าปลอดแร่ใยหิน และการยกเลิกใช้แร่ใยหินไม่ได้ทำให้ผู้ประกอบการเจ๊ง เพราะการลงทุนเพิ่มขึ้นร้อยละ 5-10 วันหนึ่งจะถึงจุดคุ้มทุน” นายไพบูลย์กล่าวและว่า สินค้าปลอดแร่ใยหินจะเป็นสินค้าฮาลาลที่ทำให้ชาวมุสลิมเลือกใช้สินค้าได้สะดวกใจขึ้น เพราะตามหลักศาสนาอิสลามแล้วห้ามใช้สินค้าที่จะก่ออันตรายต่อชีวิต อีกทั้งสังคมอาจต้องให้ความรู้กับวัดต่างๆ ถึงอันตรายของแร่ใยหิน เนื่องจากบ่อยครั้งที่มีผู้บริจาคสินค้ามีแร่ใยหินให้กับวัด ทั้งนี้ในอนาคตหากผู้บริโภครวมตัวกันก็สามารถฟ้องผู้ประกอบการที่ยังใช้แร่ใยหินได้ เช่นเดียวกับที่ต่างประเทศ

วิญญู วานิชศิริโรจน์ กรรมการบริหาร สมาคมสถาปนิกสยาม ที่มาภาพ : พีรัช อาชามาส
ด้านนายวิญญู วานิชศิริโรจน์ ผู้แทนสภาสถาปนิก กล่าวว่า เมื่อ 30 กว่าปีที่แล้ว สมัยที่ยังเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ อาจารย์ก็สอนเรื่องวัสดุแร่ใยหินมาตลอด นักศึกษาต่างก็ทราบว่าแร่ใยหินเป็นอันตราย หลายคนก็ตระหนักถึงและให้ความสำคัญ แต่เมื่อเรียนจบมาทำงานจริงๆ ก็พบว่า ในตลาดวัสดุก่อสร้างสถาปนิกมีทางเลือกน้อยมากที่จะไม่ใช้แร่ใยหิน โดยสินค้าในสมัยนั้นแบ่งเป็น 2 กลุ่มหลักๆ คือ กระเบื้องซีเมนต์ซึ่งมีแร่ใยหินและกระเบื้องคอมแพคซึ่งก่อสร้างอาคารขนาดใหญ่ไม่ได้ ดังนั้นอาคารส่วนใหญ่จึงต้องใช้วัสดุก่อสร้างที่มีแร่ใยหิน

อย่างไรก็ตาม ในฐานะสถาปนิกก็ตระหนักเรื่องแร่ใยหินอยู่เสมอ และพยายามถามพนักงานขายบริษัทต่างๆ ว่าจะผลิตสินค้าปลอดแร่ใยหินหรือไม่ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจน แต่ประมาณปี 2529 ประเทศไทยก็เริ่มมีสินค้าปลอดแร่ใยหินชนิดแรก คือ กระเบื้องยาง ของบริษัทแห่งหนึ่งซึ่งจะผลิตสินค้าทั้งที่มีแร่ใยหินและไม่มีแร่ใยหินเพื่อให้ลูกค้าเลือก ซึ่งปรากฏว่าลูกค้าส่วนใหญ่โดยเฉพาะสถาปนิกเลือกใช้ที่ปลอดแร่ใยหิน จึงทำให้บริษัทผลิตกระเบื้องยางอื่นๆ ต้องปรับตัวเลิกใช้แร่ใยหินเช่นกัน จนปัจจุบันเป็นที่รู้จักแล้วว่ากระเบื้องยางจะปลอดแร่ใยหิน

ส่วนกระเบื้องลอนคู่ที่ใช้มุงหลังคานั้นต่อสู้กันทางตลาดมาอย่างยาวนานมาก แต่บริษัทผู้ผลิตรายใหญ่และบริษัทส่วนใหญ่ยังคงใช้แร่ใยหินอยู่ อย่างไรก็ตามยังมีบริษัทรายเล็กที่เริ่มผลิตกระเบื้องไร้แร่ใยหินบ้าง แต่มีจุดที่น่าสนใจคือ การโฆษณาว่าสินค้านี้ไม่มีแร่ใยหินนั้นกลับมีขนาดเล็กมากๆ ในพื้นที่โฆษณา

“ถ้าตลาดมีทางเลือกให้ไม่ต้องใช้แร่ใยหิน สถาปนิกก็เลือกไม่ใช้แร่ใยหิน ซึ่งการผลักดันต้องอาศัยพลังผู้บริโภคอย่างมากเพื่อให้รัฐบาลและผู้ประกอบการยกเลิกการใช้แร่ใยหิน ทั้งนี้ การประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อเพียงอย่างเดียวเช่นในอดีตคงไม่เพียงพอแล้ว เพราะปัจจุบันมีสื่อมากมายให้ประชาชนเลือกเสพ” นายวิญญูกล่าว

แร่ใยหินพบได้ในสิ่งแวดล้อมทั่วไปและหากรื้อถอนต้องระวังการฟุ้งกระจาย
เสวนาถึงเวลา..สังคมไทยไร้แร่ใยหิน? ในหัวข้อ “ความพร้อมของผู้ประกอบการสู่การยกเลิกใช้แร่ใยหินและมาตรการความปลอดภัย”
ที่มาภาพ : พีรัช อาชามาส
ในช่วงที่ 2 ของการเสวนา “ถึงเวลา…สังคมไทยไร้แร่ใยหิน?” ในหัวข้อ“ความพร้อมของผู้ประกอบการสู่การยกเลิกใช้แร่ใยหินและมาตรการความปลอดภัย” ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ฐิติวร ชูสง ภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ กล่าวว่า จากการศึกษาการตรวจหาแร่ใยหินอากาศ พบว่า แร่ใยหินพบได้ทั่วไปในสิ่งแวดล้อม ทั้งอากาศทั่วๆ ไปในเมือง อากาศรอบๆ เหมืองแร่ใยหิน อากาศบนท้องถนนซึ่งอาจมีแร่ใยหินหลุดมาจากผ้าเบรก อากาศระหว่างการทุบอาคารที่รื้อวัสดุที่มีแร่ใยหินออกไปหมดแล้ว ฯลฯ โดยที่จำนวนเส้นใยของแร่ใยหินที่พบนั้นอาจจะต่ำกว่าหรือสูงกว่าค่ามาตรฐานก็ได้

นอกจากนี้ ในประเทศออสเตรเลียยังได้จัดประชาชนกลุ่มเสี่ยงที่จะสัมผัสแร่ใยหินออกเป็น 5 ระดับตามสัดส่วนการฟุ้งกระจายของแร่ใยหินจากมากไปหาน้อย คือ ผู้ที่ทำงานในเหมืองหรือโรงงานที่ใช้วัสดุแร่ใยหิน ผู้ที่ทำงานก่อสร้าง ผู้ที่ทำงานตกแต่งหรือปรับปรุงบ้านบางส่วน ผู้ที่อาศัยอยู่ในชุมชนและสิ่งแวดล้อมทั่วไป

ผศ. ดร.ฐิติวร กล่าวต่อว่า จากการวิจัยยังพบว่าหลายๆ ประเทศมีการทำคู่มือการรื้อถอนอาคารที่มีแร่ใยหินอย่างปลอดภัยให้กับผู้รับเหมาและช่างก่อสร้างในประเทศเพื่อรองรับการยกเลิกการใช้แร่ใยหิน ในขณะที่ประเทศยังไม่มีคู่มือดังกล่าว ดังนั้นจึงทำโครงการกำหนดมาตรการควบคุมและขั้นตอนการรื้อถอนซ่อมแซมอาคารที่มีแร่ใยหิน เพื่อศึกษามาตรการที่จำเป็นเบื้องต้นและผลิตเป็นคู่มือให้กับช่างก่อสร้างนำไปปฏิบัติตาม

“หลักการสำคัญของการรื้อถอนวัสดุที่มีแร่ใยหินคือ ระวังการแตกหักโดยเฉพาะบริเวณมุมของแผ่นกระเบื้องหรือฝ้าเพดานระหว่างการถอนน็อตหรือตะปู เพราะจะทำให้เกิดการฟุ้งกระจายในอากาศ ดังนั้นจึงต้องพรมน้ำที่ตัวปูหรือน็อตก่อนการถอนด้วย หลังจากนั้นให้นำวัสดุไปกำจัดตามวิธีการกำจัดขยะอันตรายที่ถูกต้อง” ผศ. ดร.ฐิติวร กล่าว

ปัจจุบันทีมผู้วิจัยได้จัดทำคู่มือเสร็จเรียบร้อยแล้วในชื่อ “การรื้อวัสดุที่มีแร่ใยหิน” ซึ่งได้เผยแพร่สู่ช่างก่อสร้างและสาธารณชนเรียบร้อยแล้ว ซึ่งที่ผ่านมาช่างรื้อถอนหรือผู้รับเหมาก่อสร้างมีความพร้อมที่จะขึ้นทะเบียนเพื่อรื้อถอนอาคารที่มีแร่ใยหินอย่างปลอดภัย แต่มีอุปสรรคสำคัญคือ ไม่มีข้อมูลว่าต้องรื้อถอนอย่างไรให้ปลอดภัย ซึ่งจากคู่มือดังกล่าวจะต้องทบทวนวรรณกรรมเพิ่มเติมและวิจัยเพิ่มมากขึ้น เพื่อขยายขนาดการรื้อถอนให้ครอบคลุมอาคารในทุกประเภท

เลิกใช้แร่ใยหินอย่างค่อยเป็นค่อยไป
นางสาวสุวดี ทวีสุข ผู้อำนวยการกลุ่มงานพัฒนามาตรฐานความปลอดภัยแรงงาน สำนักความปลอดภัยแรงงาน กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กล่าวว่า ภาครัฐให้ความสำคัญกับเรื่องแร่ใยหินมาตั้งแต่ปี 2549 และทำงานมาโดยตลอด แต่ที่ยังไม่สามารถยกเลิกในปัจจุบันเพราะติดอยู่ในอำนาจหน้าที่ของกระทรวงอุตสาหกรรมที่ต้องประกาศให้ไครโซไทล์เป็นวัตถุอันตรายประเภทที่ 4 เสียก่อน แต่มติของทุกฝ่ายในขณะนี้คือจะไม่ใช้แร่ใยหิน

นอกจากนี้ยังกล่าวว่า แม้จะมีมติคณะรัฐมนตรีว่าจะยกเลิกการใช้แร่ใยหิน แต่พระราชบัญญัติความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน พ.ศ. 2554 ที่กำหนดมาตรการความปลอดภัยในการทำงานกับสารเคมีอันตรายก็ยังจำเป็นต้องบังคับใช้อยู่ เนื่องจากหลังจากประกาศยกเลิกใช้แร่ใยหินแล้ว ก็ยังมีผลิตภัณฑ์แร่ใยหินบางส่วนที่ตกค้างอยู่ในสังคม

“แร่ใยหินจะยกเลิกหรือไม่ ทุกฝ่ายต้องเอาความจริงมาพูดให้สังคมรับทราบว่า แม้จะยกเลิกใช้แร่ใยหินแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนหลังคาบ้านทันที ยังสามารถใช้ได้แต่หากรื้อถอนต้องระวังการฟุ้งกระจาย อย่าสร้างความเข้าใจผิดให้กับสังคม โดยเฉพาะประเด็นที่ว่าถ้ายกเลิกใช้แร่ใยหินแล้ว ทุกคนต้องเปลี่ยนหลังคาที่มีแร่ใยหินทั้งหมดในทันที ซึ่งความเข้าใจที่ไม่ถูกต้องของประชาชนเช่นนี้จะกลายเป็นช่องโหว่ที่ก่อให้เกิดเสียงคัดค้านอยู่เสมอ” นางสาวสุวดีกล่าว

นอกจากนี้ ทางกรมแรงงานยังควบคุมความปลอดภัยจากการทำงานโดยกำหนดค่ามาตรฐานของคุณภาพอากาศ กำหนดระเบียบการทำงาน การใส่อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล การฝึกอบรมพนักงานของนายจ้างโดยเฉพาะช่างก่อสร้าง ซึ่งจะให้คู่มือ “การรื้อวัสดุที่มีแร่ใยหิน” แก่นายจ้างเพื่อใช้เป็นแนวทางไปอบรมช่างก่อสร้าง ทั้งนี้ คู่มือดังกล่าวเป็นเพียงวิธีปฏิบัติง่ายๆ ที่คนไทยสามารถทำได้ ซึ่งสำหรับบริษัทข้ามชาติจะต้องมีมาตรฐานที่เข้มงวดมากขึ้น

สำหรับแนวทางการเฝ้าระวังโรคปอดจากการทำงานที่สัมผัสแร่ใยหินนั้น กรมแรงงานทำเฉพาะสถานประกอบการที่ใช้แร่ใยหินเป็นวัตถุดิบ ยังเข้าไม่ถึงกลุ่มเสี่ยงที่เป็นช่างก่อสร้างที่เป็นผู้รับเหมารายย่อย นอกจากนี้ ประชาชนต้องป้องกันตนเองจากการสัมผัสแร่ใยหินด้วย ส่วนโรงงานที่ใช้แร่ใยหินเป็นวัตถุดิบนั้นกรณีการผลิตกระเบื้องจะใช้ระบบเปียกจึงไม่มีปัญหาการฟุ้งกระจายมากเท่าโรงงานผลิตผ้าเบรกที่ต้องใช้ระบบแห้งในการผลิตจึงการฟุ้งกระจายสูง

อย่างไรก็ตาม จากการตรวจสถานประกอบการระหว่างปี 2549-2551 พบว่า โรงงานผลิตผ้าเบรกประมาณร้อยละ 90 ไม่ใช่แร่ใยหินแล้ว ซึ่งผ้าเบรกแร่ใยหินที่ผลิตอยู่นั้นเป็นตลาดล่าง

นายยุทธศักดิ์ เอิ่ยมชีรางกูร ผ้าเบรก เอส ซี เอช อินดัสตรี้ ที่มาภาพ : พีรัช อาชามาส
ผ้าเบรกปลอดแร่ใยหิน เทรนด์ใหม่ของโลก
ด้านนายยุทธศักดิ์ เอี่ยมชีรางกูร ผู้แทนบริษัท เอส ซี เอช อินดัสตรี้ จำกัด ผู้ผลิตผ้าเบรกปลอดแร่ใยหิน กล่าวว่า บริษัทก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 2510 โดยนำเข้าผ้าเบรกมาจากต่างประเทศ ซึ่งในขณะนั้นนำเข้าผ้าเบรกที่มีแร่ใยหิน ต่อมาเจ้าของบริษัทมีความคิดที่จะไม่ใช้แร่ใยหินเลยตั้งโรงงานเพื่อผลิตผ้าเบรกที่ไม่ใช้แร่ใยหินขึ้นในปี 2543 โดยเรียนรู้เทคโนโลยีร่วมกับประเทศญี่ปุ่น

นอกจากนี้ยังกล่าวว่า ผ้าเบรกที่ใช้อยู่โดยทั่วไปในปัจจุบัน หากเป็นดิสเบรก ร้อยละ 99 จะไม่ใช้แร่ใยหินแล้ว ส่วนที่เป็นเบรกไลนิ่งส่วนใหญ่จะใช้แร่ใยหิน สำหรับกระบวนการผลิตผ้าเบรกที่เกิดฝุ่นฟุ้งกระจายมากที่สุดคือการผสมส่วนผสมต่างๆ เข้าด้วยกัน ซึ่งส่วนนี้สามารถป้องกันได้ด้วยการใช้เครื่องจักรและเทคโนโลยีที่ทันสมัย

สำหรับวิวัฒนาการการเลิกใช้แร่ใยหินในผลิตภัณฑ์เบรกเริ่มขึ้นตั้งแต่ปี 2513 ที่ประเทศอังกฤษ หลังจากที่พบว่าแร่ใยหินเป็นสารก่อมะเร็ง แล้วเริ่มหาสารทดแทนแร่ใยหิน เช่น เส้นใยเซรามิก เส้นใยคาร์บอน เส้นใยแก้ว Rockwool และเส้นใยธรรมชาติอื่นๆ แต่ปัจจุบันไม่ใช้เส้นใยแก้วแล้วเนื่องจากมีปัญหาในการผสมรวมกับวัตถุดิบอื่นๆ และต่อมาในปี 2518 ก็กลายเป็นเทรนด์ของโลกที่ไม่ใช้แร่ใยหินผลิตผ้าเบรก ทั้งรถยนต์และรถจักรยานยนต์

“สารทดแทน เช่น Rockwool ไม่เป็นพิษต่อร่างกายและสามารถย่อยสลายในร่างกายใน 45-60 วัน แต่ปัจจุบันผู้ผลิตยังคงใช้แร่ใยหิน เพราะในการผลิตผ้าเบรกมีส่วนผสมของแร่ใยหินประมาณร้อยละ 40-70 ซึ่งการปรับสูตรไปใช้สารทดแทนจะทำให้ต้นทุนสูงขึ้นเป็นพันเท่า เพราะสารทดแทนบางชนิดแพงถึงกิโลกรัมละ 1000 บาท ในขณะที่แร่ใยหินราคากิโลกรัมละ 10 บาท” นายยุทธศักดิ์กล่าว

อย่างไรก็ตาม ผ้าเบรกสามารถเปลี่ยนไปใช้สารอื่นแทนแร่ใยหินได้ และควรจะยกเลิกการใช้แร่ใยหินเพราะผู้ประกอบการผ้าเบรกมีความพร้อม และทั่วโลกกำลังยกเลิกแร่ใยหินด้วย เช่น จีนซึ่งเป็นตลาดใหญ่กำลังเตรียมผลิตดิสเบรกที่ปลอดแร่ใยหินร้อยละ 100 และผลิตเบรกไลนิ่งที่ปลอดแร่ใยหินร้อยละ 70 ทั้งนี้ภาครัฐควรสนับสนุนการยกเลิกแร่ใยหินด้วยเพื่อให้ประชาชนมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

ภาคประชาสังคมผลักดันการยกเลิกแร่ใยหินเฉพาะพื้นที่
เสวนาถึงเวลา..สังคมไทยไร้แร่ใยหิน? ในหัวข้อ “ประสบการณ์การขับเคลื่อนเพื่อจัดการปัญหาแร่ใยหินในประเทศไทย” ที่มาภาพ : ยุทธศักดิ์ เอิ่ยมชีรางกูร ผ้าเบรก เอส ซี เอช อินดัสตรี้ ที่มาภาพ : พีรัช อาชามาส
นายธนชัย ฟูเฟื่อง หัวหน้าศูนย์คุ้มครองผู้บริโภคจังหวัดเชียงราย กล่าวว่า ทำงานเพื่อผู้บริโภคร่วมกับ คคส. มาโดยตลอด และพบว่าแร่ใยหินเป็นปัญหาที่ผู้บริโภคยังไม่รับรู้ ซึ่งชาวเชียงรายถือเป็นพื้นที่กลุ่มเสี่ยงด้วย ดังนั้นจึงเริ่มต้นทำงานขยายผลไปทั่วทั้งจังหวัดเชียงราย เพื่อทำให้เป็นจังหวัดที่ปลอดแร่ใยหิน

อีกทั้งยังกล่าวว่า การทำงานเริ่มแรกคือเสนอแผนงานให้ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงราย หลังจากผู้ว่าฯ เห็นชอบก็ทำหนังสือขอความร่วมมือไปยังองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ทุกอำเภอของเชียงรายรวม 18 แห่ง และเลือกพื้นที่นำร่องของแต่ละอำเภอโดยคัดเลือกเทศบาลตำบลที่เหมาะสมมากที่สุด

นอกจากนี้ยังกล่าวว่า เมื่อได้พื้นที่ต้นแบบแล้ว จึงลงพื้นที่ไปให้ความรู้เกี่ยวกับแร่ใยหินกับประชาชนในท้องที่ ทั้งเรื่องวัสดุ ผลิตภัณฑ์ที่มีแร่ใยหิน อันตราย และวิธีการรื้อถอนที่ปลอดภัย หลังจากนั้นจะให้แต่ละชุมชนหารือร่วมกันว่าจะแก้ปัญหาอันตรายจากแร่ใยหินในพื้นที่ของตนเองอย่างไร แล้วทางทีมงานก็จะสนับสนุนแนวความคิดนั้นเพื่อการปฏิบัติจริง

“ผลสำเร็จของพื้นที่นำร่องแต่ละแห่งคือ การออกประกาศเทศบาลตำบล เรื่อง กำหนดแนวทางการขออนุญาตก่อสร้าง ดัดแปลง หรือรื้อถอนอาคาร ให้ปลอดภัยจากผลิตภัณฑ์ที่มีส่วนผสมของแร่ใยหิน ซึ่งเริ่มประกาศใช้ในปี 2556 ปัจจุบันมีแล้วรวม 18 ตำบล ซึ่งประกาศนี้จะกำหนดให้ผู้ที่ต้อการรื้อถอนอาคารที่มีแร่ใยหินต้องมาแจ้งการรื้อถอนกับเทศบาล หลังจากนั้นทางเทศบาลจะต้องติดป้ายเตือนว่าเป็นเขตอันตรายกำลังรื้อวัสดุแร่ใยหิน ด้านช่างรื้อถอน ต่อเติม ก็ต้องมีอุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคลที่ได้มาตรฐานด้วย” นายธนชัยกล่าว

ทั้งนี้ แร่ใยหินเป็นปัญหาที่เกี่ยวข้องกับทุกคน ซึ่งหน่วยงานต้องออกมาพูดอย่างจริงจังและมีคำสั่งอย่างต่อเนื่อง ด้าน อปท. ต้องสร้างความร่วมมือกับคนในพื้นที่อย่างจริงจังด้วย

ด้านนางสาวแววดาว เขียวเกษม มูลนิธิเพื่อผู้บริโภค กล่าวว่า มูลนิธิฯ เป็นสมาชิกสหพันธ์องค์กรผู้บริโภคต่างประเทศมาตั้งแต่ปี 2552 และทำงานร่วมกับองค์กรผู้บริโภคทั่วประเทศ และมีสมัชชาผู้บริโภคที่ผลักดันมติเข้าสู่สมัชชาสุขภาพในปี 2553 ที่มีมติเรื่องมาตรการสังคมไทยไร้แร่ใยหิน โดยทำข้อตกลงร่วมกับ คคส. สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค (สคบ.) รณรงค์ให้ผู้บริโภคตระนักถึงอันตรายของแร่ใยหิน

สำหรับการขับเคลื่อนมติเรื่องแร่ใยหินที่ผ่านมา ได้ยื่นหนังสือติดตามไปยังนายกรัฐมนตรีของทุกรัฐบาลเพื่อตอกย้ำถึงอันตรายของแร่ใยหินที่รัฐบาลควรยกเลิกทันที แต่การขับเคลื่อนด้วยวิธีก็ไม่สำเร็จ ดังนั้น ทางมูลนิธิจึงปรับตัวและเปลี่ยนวิธีการผลักดันมาเรื่อยๆ เป็นช่วงๆ โดยยื่นหนังสือถึงสำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.) และล่าสุดได้หันมาทำงานรณรงค์ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร

“ในกรุงเทพฯ แบ่งพื้นที่การทำงานเป็น 6 ส่วน เริ่มจากลงพื้นที่พูดคุยในชุมชน เพื่อสำรวจและให้ความรู้ว่าวัสดุที่มีแร่ใยหินอยู่ในผลิตภัณฑ์ใดบ้าง แร่ใยหินมีอันตรายอย่างไร และประชาชนมีวิธีป้องกันตัวเองรับสัมผัสแร่ใยหินอย่างไรบ้าง นอกจากนี้ยังพบข้อมูลว่า 4 จาก 6 พื้นที่สำรวจมีผู้ป่วยมะเร็งที่สันนิษฐานได้ว่าเกิดจากแร่ใยหิน ซึ่งมีทั้งช่างก่อสร้าง ช่างตัดกระเบื้อง วิศวกร ซึ่งส่วนใหญ่ไม่มีอุปกรณ์ป้องกันตนเองขณะทำงาน และทำงานสัมผัสแร่ใยหินมานานกว่า 10 ปี รวมถึงขอความร่วมมือกับร้านค้าวัสดุก่อสร้างในพื้นที่ไม่จำหน่ายวัสดุที่มีแร่ใยหิน” นางสาวแววดาวกล่าว

นอกจากนี้ยังกล่าวว่า การรณรงค์ในพื้นที่กรุงเทพฯ ประสบความสำเร็จมาก และได้ผลดีกว่าการขับเคลื่อนด้วยวิธีการอื่นๆ เพราะรัฐบาลมีเงื่อนไขทางการเมืองและการค้าระหว่างประเทศที่เป็นอุปสรรคสำคัญในการยกเลิกการใช้แร่ใยหิน ซึ่งชี้ชัดว่ามีผลประโยชน์ร่วมกัน ทำให้ผู้บริโภคสู้ด้วยนโยบายไม่ไหว

“เราเสนอนายกรัฐมนตรีตลอดมาว่าแร่ใยหินต้องยกเลิกทันที แต่ผ่านมา 5 ปีแล้วก็ยังไม่สำเร็จ ถึงแม้ว่านายกฯ จะเป็นเพื่อนกับรัสเซีย แต่การแลกเปลี่ยนต่างๆ ต้องคำนึงถึงผู้บริโภคด้วย และอยากให้สั่งยกเลิกทันทีโดยใช้มาตรา 44 และรณรงค์ให้ประชาชนไม่ใช้แร่ใยหินต่อไปในอนาคต” นางสาวแววดาวกล่าว

สำหรับนางสมบุญ สีคำดอกแค ประธานสภาเครือข่ายกลุ่มผู้ป่วยจากการทำงานและสิ่งแวดล้อมแห่งประเทศไทย กล่าวว่า สภาเครือข่ายฯ คือการรวมตัวกันของแรงงานที่ได้รับผลกระทบจากการทำงาน รวมถึงรับเรื่องราวร้องทุกข์จากแรงงานด้วย เพื่อช่วยเหลือคนจนด้วยกัน และในฐานะที่ตัวเองก็เป็นผู้ป่วยจากการทำงานเช่นกันด้วยโรคปอดอักเสบจากฝุ่นฝ้าย ต่อมาเมื่อรับทราบเรื่องแร่ใยหินก็ได้ประชาสัมพันธ์ความรู้ไปสู่แรงงาน เช่น ผ่านการอบรมให้กับเครือข่าย เช่น กทม.-นนทบุรี ปทุมธานี-รังสิต อยุธยา ชลบุรี ฉะเชิงเทรา เพราะการอ่านเอกสารด้วยตัวเองนั้นเข้าใจยากมาก

นอกจากนี้ในปี 2537 ได้ผลักดันให้เกิดคลินิกโรคจากการทำงานซึ่งปัจจุบันมีกว่า 80 แห่ง เพื่อตรวจรักษาแรงงานที่ป่วยจากการทำงาน ซึ่งในขณะนั้นขาดทั้งแพทย์และคลินิกทำให้ไม่มีข้อมูลแรงงานที่ป่วยจากการทำงาน และตรวจไม่พบสาเหตุที่แท้จริงของโรค จะตรวจทราบเฉพาะอาการของโรคเท่านั้น

ต่อมาในปี 2554 จึงได้เข้าร่วมกับเครือข่ายรณรงค์ยกเลิกแร่ใยหินแห่งประเทศไทยหรือทีแบน (T-BAN) ในการทำหน้าที่ประสานงานและติดตามการทำงานของภาครัฐในการยกเลิกแร่ใยหิน เช่น กระทรวงสาธารณสุข (สธ.) กระทรวงอุตสาหกรรม ซึ่งที่ผ่านมาได้ติดตามการประชุมของ สธ. เพื่อหาข้อสรุปว่าแร่ใยหินอันตรายหรือไม่ โดยติดตามและกดดันอยู่ถึง 2 ปี สธ. จัดประชุมทั้งหมด 5 ครั้ง ในที่สุด สธ. ก็มีมติว่าแร่ใยหินอันตราย หลังจากนั้นจึงนำมติ สธ. ไปแสดงต่อกระทรวงอุตสาหกรรมเพื่อให้ดำเนินการยกเลิกแร่ใยหิน แต่กลับได้รับคำตอบว่าส่งแผนงานยกเลิกแร่ใยหินไปยังคณะรัฐมนตรี (ครม.) แล้ว

“ก่อนหน้านี้กระทรวงอุตสาหกรรมบอกว่า รอมติของ สธ. ก่อนจึงจะเสนอแผนยกเลิกแร่ใยหินไปยัง ครม. แต่เมื่อ สธ. มีมติแล้วกลับบอกว่าเสนอแผนไปยัง ครม. แล้วโดยที่ไม่รอมติ สธ. เลย นั่นก็คือแผนเสนอยกเลิกแร่ใยหินเดิมที่ทำขึ้นเมื่อ 2 ปีที่แล้วนั่นเอง” นางสมบุญกล่าว

นางสมบุญกล่าวต่อว่า นายกรัฐมนตรีเป็นคนใจดี แต่ไม่ยอมใช้อำนาจที่มีพิจารณาแล้วสั่งการเองว่ากระทรวงต่างๆ ต้องทำอะไรบ้าง กลับบอกให้กระทรวงต่างๆ ไปคุยกันเอง ซึ่งแต่ละกระทรวงต่างมีผลประโยชน์ต่อกัน ดังนั้น การรายงานข้อเท็จจริงไปยังนายกฯ ก็อาจจะคลาดเคลื่อนจนสร้างความเข้าใจผิด จึงอยากให้ฝากสื่อส่งข้อมูลที่ถูกต้องไปถึงนายกฯ เพื่อให้แก้ปัญหาคนจน ยกเลิกการนำเข้าแร่ใยหินทันที และจัดตั้งกองทุนผู้ป่วยโรคจากการทำงานด้วย

ที่มา : http://thaipublica.org

โพสท์ใน แร่ใยหิน | ติดป้ายกำกับ

สสจ. จัดการประชุมคณะอนุกรรมการสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติ

สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดชลบุรี
วันที่ข่าว : 27 เมษายน 2558
วันจันทร์ที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2558 นายชำนาญวิทย์ เตรัตน์ รองผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรี เป็นประธานการประชุมคณะอนุกรรมการสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติ จังหวัดชลบุรี ปี 2558 ณ ห้องประชุมวชิรปราการ สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดชลบุรี ตามที่สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ กำหนดให้มีคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (คสช.) เพื่อเป็นไปตาม พ.ศ.2550 ที่มีวาระดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี ซึ่งบัดนี้ คณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติชุดปัจจุบัน มีกำหนดครบวาระการดำรงตำแหน่งในวันที่ 6 ธันวาคม 2558 และคณะกรรมการสรรหาจะต้องดำเนินการสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติ ชุดที่3 พ.ศ.2558 ตามหน้าที่และอำนาจให้แล้วเสร็จภายในวันที่ 3 สิงหาคม 2558 ซึ่งคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งนี้เพื่อให้กระบวนการสรรหา เป็นกระบวนการที่มีส่วนร่วมจากทุกภาคส่วน ประธานคณะกรรมการสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชิตได้แต่งตั้งคณะอนุกรรมการสรรหาการการสุขภพแห่งชาติในระดับจังหวัด ที่มีผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรี เป็นประธานอนุกรรมการ มีนายแพทย์สาธารณสุขจังหวัด เป็นอนุกรรมการและเลขานุการ

สำหรับกระบวนการสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติเป็นกระบวนการที่มีส่วนร่วมจากทุกภาคส่วนตามเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550 และเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ อาศัยอำนาจตามความใน มาตรา 20(2) แห่งพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ.2550 และคำสั่งคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ 6/2555 ได้แต่งตั้งคณะอนุกรรมการสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติตระดับจังหวัด โดยมีอำนาจหน้าที่อำนวยกรและบริการจัดการให้การสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติจากผู้แทนองค์กรภาคเอกชน ตามมาตรา 13(10) ให้เป็นไปตามประกาศ วิธีการหลักเกณฑ์และระยะเวลาที่คณะกรรมการสรรหากรรมสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติกำหนด และเมื่อดำเนินการแล้ว ให้จัดส่งรายชื่อผู้แทนองค์กรภาคเอกชนของจังหวัด พร้อมทั้งรายงานผลการดำเนินงานของอนุกรรมการสรรหาระดับจังหวัดเสนอต่อคณะกรรมการสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติ แต่งตั้งคณะทำงานเพื่อช่วยปฏิบัติงานได้ตามความเหมาะสม และปฏิบัติหน้าที่อื่นตามที่คณะกรรมการสรรหากรรมการสุขภาพแห่งชาติมอบหมายต่อไป

ที่มา :http://thainews.prd.go.th

โพสท์ใน คสช. | ติดป้ายกำกับ